Οι Μύθοι_

11 Ιουνίου, 2012 Σχολιάστε

Οι μύθοι_

 

Διανύσαμε μια εξαιρετικά δύσκολη τριετία με βεβαιότητες που ανατράπηκαν, με μεγάλες θυσίες και κυρίως με πολλή απελπισία. Η οικονομική κρίση ξεγύμνωσε τη Μεταπολίτευση αποκαλύπτοντας τις σκιώδεις πλευρές τις. Η Πολιτική γύμνια σε συνδυασμό με την κοινωνική κρίση, την πολιτισμική αναπηρία και την υποκουλτούρα, πρόσφερε γρήγορα  γόνιμο έδαφος στον λαϊκισμό.  Η επικυριαρχία της δημαγωγίας –σε κατάσταση κρίσης μάλιστα- έναντι του ορθού λόγου οδήγησε στην περαιτέρω ένταση της κρίσης και στα σημερινά , ελπίζω όχι ανυπέρβλητα, αδιέξοδα της πολιτικής.

Ο πολιτικός διάλογος, ως φαινόμενο των καιρών, αφέθηκε να γίνεται με συνθήματα, κραυγές κι ενίοτε χαστούκια παρά με επιχειρήματα. Αναπαράγει τις βαθιές προκαταλήψεις ενός λαού, οδηγεί σε απαξιωτικές γενικεύσεις και επενδύει στοχευμένα στον νοσηρό συναισθηματισμό. Την ίδια στιγμή η οικονομία βυθίζεται και μένει μετέωρη μπροστά στις πραγματικές συνθήκες ζωής.

Η ελπίδα για έναν λαό δεν περνά μέσα από την καρδιά του δυστυχώς, αλλά μέσα από το μυαλό του. Χρήσιμη προϋπόθεση για να μην βιώσει ακόμη μια αυταπάτη.

Το λεγόμενο μεγάλο διακύβευμα της εποχής κι όχι μόνον των εκλογών, είναι η πραγματική βούληση του λαού να υπερβεί ή όχι την σκιώδη Μεταπολίτευση. Να εγκαταλείψει δηλαδή την ψευδαίσθηση, την αυταπάτη, την κενή υπόσχεση για μια πορεία  ειλικρίνειας και ρεαλισμού.

Πέτρα του σκανδάλου τα δυο αυτά χρόνια αποτέλεσε το περιβόητο μνημόνιο. Ενεπλάκη όσο τίποτα άλλο σε μια διαστρεβλωτική αναπαραγωγή αντίστοιχη της πολιτικής και διανοητικής καχεξίας των κυρίαρχων δυνάμεων (κόμματα, ΜΜΕ, συνδικαλισμός κτλ). Υπήρξε η βασική μήτρα μύθων και δεινών και καταγράφηκε ως κάτι αντικειμενικά «κακό» και αντιδημοφιλές στο συλλογικό υποσυνείδητο. Το μπέρδεμα αυτό απομάκρυνε ακόμη περισσότερο το ενδεχόμενο διεξαγωγής ενός ουσιαστικού και ψύχραιμου διαλόγου για τις εγγενείς αδυναμίες της χώρας.

Επιχειρώ λοιπόν να κωδικοποιήσω τα ερωτήματα και τις απαντήσεις όπως τίθενται.    

– Δεν μας διώχνουν απ’ την ευρωζώνη με την καταγγελία του Μνημονίου.

– Πράγματι σύμφωνα με το αρ. 50 της Συνθήκης δεν προβλέπεται η έξοδος απ’ το ευρώ. Είναι βέβαιο όμως ότι μετά από μονομερή καταγγελία ( καταψήφιση από Κοινοβούλιο) δεν μπορεί να υπάρξει σύμβαση μεταξύ των κρατών μελών και άρα και να θελήσουν οι Ευρωπαίοι να μας δανείζουν χρήματα δεν θα μπορούν. Η έξοδος θα προκύψει ως  οικειοθελής ενέργεια  από ‘μας.

Θα κοπούν οι επιδοτήσεις από την Ε.Ε. ( αγρότες, επιχειρηματίες, ΕΣΠΑ κτλ) μετά απ΄αυτό?

Υπάρχει  το ενδεχόμενο διότι όπως είπαμε δεν προβλέπεται διαδικασία εξόδου από την ευρωζώνη μόνο από την Ε.Ε.  Αν η χώρα μετά από ατυχείς χειρισμούς πρέπει να οδηγηθεί σε εθνικό νόμισμα για να καλύψει βασικές της ανάγκες, τότε είναι αναγκασμένη να το κάνει μετά από αίτημα για οικειοθελή έξοδο της από την Ε.Ε. Εκτός Ε.Ε. όντως δεν προβλέπονται και αντίστοιχα ευρωπαϊκά κονδύλια. Όμως αυτό είναι μια εντελώς συμβατική εξέλιξη. Σε περίπτωση άτακτης χρεοκοπίας είναι βέβαιο ότι κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί.

– Χωρίς δανεικά μπορούμε όμως  να ζήσουμε.

– Δεν μπορούμε διότι υπάρχει έλλειμμα 2 δισ. και πλέον στο φετινό προϋπολογισμό αν εκτελεστεί ως έχει. Δηλαδή, με όλα τα μέτρα που έχουν ψηφιστεί θα έχουμε πάλι έλλειμμα το οποίο τέλος του χρόνου ή και νωρίτερα υπάρχει κίνδυνος να παρουσιαστεί ακόμα και στην πληρωμή μισθών και συντάξεων σε περίπτωση μη χρηματοδότησης από το εξωτερικό.

– Τα χρήματα που δανειζόμαστε δεν μπαίνουν καθόλου στη χώρα αλλά πάνε απευθείας  στους δανειστές μας.

– Είναι ένας από τους μεγαλύτερους μύθους που αναπαράγεται συχνά. Απόδειξη η έλλειψη πόρων για την πληρωμή των φαρμάκων. Είναι ο προπομπός της μη χρηματοδότησης καθότι με την άρνηση καταβολής όλου του ποσού της δόσης απ’ τους εταίρους, παρουσιάστηκε πρόβλημα στην καταβολή των συντάξεων. Ο ΕΟΠΠΥ λοιπόν, αναγκάστηκε να πληρώσει τις συντάξεις με τα χρήματα που προορίζονταν για τους φαρμακοποιούς.

Το 19% των χρημάτων του Μνημονίου 2, άλλωστε, πάει σε ανάγκες του Ελληνικού δημοσίου και το 23% πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Συνολικά το 42% των 130 δισ. που δίδονται στη χώρα οδηγείται σε εσωτερικές μας ανάγκες. Επίσης, μεταξύ των δανειστών της χώρας  μας είναι κυρίως τα ασφαλιστικά μας ταμεία και οι τράπεζες, οπότε αυξάνει το ποσοστό. Τον ισχυρισμό, λοιπόν, ότι τα χρήματα πάνε στους δανειστές μας δεν θα τον ακούσεις από κανένα σοβαρό οικονομολόγο οποιασδήποτε απόχρωσης.

– Αφού οι Τράπεζες δανείζονται απ’ την ΕΚΤ με 1% γιατί δανείζουν την Ελλάδα με 5-6%.

– ‘Όσοι το ισχυρίζονται δεν γνωρίζουν βασικούς κανόνες  δανεισμού τραπεζών. Οι τράπεζες δανείζονται όντως με 1% από την ΕΚΤ όχι όμως  όλο το ποσό της ονομαστικής αξίας του ομολόγου που καταθέτουν. Μέχρι πρόσφατα εισέπρατταν το 50%!  Το υπόλοιπο ποσό είναι αναγκασμένες να το αναζητήσουν από άλλες πηγές αυξάνοντας σημαντικά το επιτόκιο. Κυρίως από τις καταθέσεις των πολιτών με υψηλό κόστος και από τον ELA (Έκτακτος Μηχανισμός Ρευστότητας Τράπεζα Ελλάδος). Το τελικό επιτόκιο δανεισμού για την Τράπεζα ξεπερνάει το 4%.

– Γιατί δεν ανακηρύσσουμε την ΑΟΖ;

– Όσο πρωτάκουστο κι αν σας ακούγεται, η Ελλάδα ανακήρυξε την ΑΟΖ της από την Αλβανία έως τα νότια της Κρήτης με νόμο τον Αύγουστο του 2011. Το κομμάτι που αφορά το Αιγαίο και νοτιοανατολικά της Ρόδου είναι ζήτημα διένεξης (η περιβόητη υφαλοκρηπίδα) εδώ και πολλά χρόνια με τους γείτονες. Άρα αυτό είναι μιας άλλης τάξης ζήτημα. Είναι δηλαδή ένα  διαχρονικό θέμα τριβής στην εξωτερική μας πολιτική κι όχι πρόβλημα μόνον της προηγούμενης ή της αμέσως επόμενης Κυβέρνησης.

– Γιατί δεν δεχθήκαμε χρηματοδότηση από άλλη πηγή πέραν της Τρόικα.

– Ο ίδιος ο Μεντβέντεφ σε συνέντευξή του, δήλωσε δημοσίως ότι η καλύτερη λύση για την Ελλάδα είναι η προσφυγή στο ΔΝΤ, δείχνοντας τις προθέσεις του. Η Κίνα ουδέποτε παρουσίασε ενδιαφέρον και διέψευσε μάλιστα αρχικό δημοσίευμα περί ενδεχόμενης πρότασης. Άλλωστε, οι Κινέζοι δεν αγόρασαν ούτε ομόλογα του EFSF όταν τους ζητήθηκε από τους Ευρωπαίους, πόσο μάλλον για τα Ελληνικά ομόλογα.

Το Μνημόνιο αναφέρει ότι πρέπει να φτάσουμε σε μισθούς Βουλγαρίας.

– Δεν είναι γραμμένο πουθενά. Αναφορά σχετική υπάρχει στην σελ. 427  του Μνημονίου που μιλάει για ανταγωνίστριες χώρες στην Κεντρική, Νότια και Ανατολική Ευρώπη.

Προβλέπει όμως ότι πρέπει να απολυθούν 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι.

Αναφέρεται ότι οι αποχωρήσεις στο Δημόσιο από το 2010 έως το 2015 θα πρέπει να φτάσουν τις 150.000. Αυτό το νούμερο όμως, εκ των πραγμάτων θα συμβεί χωρίς απολύσεις  απλά  μέσω των συνταξιοδοτήσεων των δημοσίων υπαλλήλων. Για να μαστε ειλικρινείς όμως θα προκύψουν και 15.000 απολύσεις από το απαραίτητο κλείσιμο «άχρηστων» φορέων και οργανισμών του Δημοσίου.

– Η Ευρώπη όμως αλλάζει. Δεν συμφέρει και εμάς να σκληρύνουμε την γραμμή μας για ευρωομόλογο λόγου χάρη.

– Όντως η Ευρώπη αλλάζει, θα απαιτηθεί όμως χρόνος μέχρι να φτάσουμε εκεί που πρέπει. Η Ευρώπη δεν αλλάζει όσο γρήγορα νομίζουμε εμείς. Απόδειξη, τα αποτελέσματα της περασμένης Συνόδου Κορυφής. Απλώς μπήκε στο τραπέζι σοβαρά το ενδεχόμενο ευρωομολόγου. Ακόμη κι αν πολύ γρήγορα η Ευρώπη το αποφασίσει, εμάς προς το παρόν δεν μας αφορά, διότι ο δανεισμός που έχουμε διασφαλίσει είναι με ευνοϊκότερους όρους δανεισμού απ’ ότι το ευρωομόλογο! Έχουμε και πολύ χαμηλό επιτόκιο και καλύτερους- μακρύτερους όρους αποπληρωμής,  όσο πρωτάκουστο κι αν ακούγεται αυτό.

Η συζήτηση που μας επείγει είναι το περιβόητο αναπτυξιακό πακέτο και η εφαρμογή της δημοσιονομικής προσαρμογής (δηλ. η λιτότητα). Το αναπτυξιακό πακέτο τέθηκε ως ιδέα και εκεί έμεινε τον Ιούλιο του 2011. Έκτοτε σοβαρά ουδέποτε απασχόλησε την Σύνοδο Κορυφής, για να καταλάβουμε πόσο αργά προχωρούν τα πράγματα.

Το μέτωπο επομένως βρίσκεται στο θέμα της ανάπτυξης, αλλά η Ελλάδα ούτε σε αυτό έχει ουσιαστικά αποφασίσει ποιό παραγωγικό μοντέλο υιοθετεί. Διότι μια ευρωπαϊκή αναπτυξιακή ένεση στην χώρα μας δεν μπορεί να μεταφράζεται σε εισαγωγές πάλι  ξένων προϊόντων από μας.

Το δεύτερο μέτωπο είναι η παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής ώστε να γίνει με τρόπο πιο «φιλικό» για την οικονομία και την κοινωνία.

Μετά όμως την Ισπανική και την Ιταλική κρίση, θεωρώ ότι ταχύτερα από ποτέ η Ευρώπη θα αναγκαστεί σε αποφάσεις που θα αφορούν την αναπτυξιακή παράμετρο των προγραμμάτων χαλαρώνοντας παράλληλα τις πολιτικές λιτότητας.

-Και όλο αυτό που αναφέρεται για επαναδιαπραγμάτευση, ακύρωση κτλ του Μνημονίου? Γιατί όλοι το υιοθετούν.

Δυστυχώς αυτή είναι η κύρια στρέβλωση του πολιτικού διαλόγου.  Το Μνημόνιο δεν αφορά ποσοτικούς στόχους αναφέρεται σε  ποιοτικούς στόχους. Στο 95% είμαι βέβαιος ότι συμφωνούν  όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις. Αφορά αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έπρεπε η χώρα να χει κάνει εδώ και καιρό. Όμως η κοινωνία άκουσε μόνο το 5% το οποίο πράγματι είναι επαχθές και δυσβάστακτο. Αυτό να το συμφωνήσουν και να το διαπραγματευτούν όλοι από κοινού.

Όμως δεν επιδέχονται αλλαγής όσα αφορούν την φοροδιαφυγή, τη γραφειοκρατία, την δικαιοσύνη, τα εκπ. ιδρύματα, το χωροταξικό, την φαρμ. δαπάνη, την διαφάνεια, την δημόσια διοίκηση, την επιχειρηματικότητα κτλ. Αυτό περίπου είναι το μνημόνιο κατά 95%. Το 5% αφορά στις εργασιακές σχέσεις και τις επικουρικές συντάξεις.

Για αυτό οι Ευρωπαίοι επιμένουν σε εφαρμογή των συμφωνηθέντων και απορούν με την επαναδιαπραγμάτευση τίνος  πράγματος ?

 Επαναδιαπραγματεύεσαι την κοινή λογική?

Έχει νόημα μόνον η διαπραγμάτευση σ ‘ ότι  αφορά την ανάπτυξη και τον χρόνο προσαρμογής.

 

Κατηγορίες:Uncategorized

Να ορίσουμε ξανά το κοινωνικο συμφέρον – Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται ριζική αλλαγή

12 Φεβρουαρίου, 2012 1 Σχολιο

Είναι πανθομολογούμενο πως το πολιτικό σύστημα που προέκυψε μετά την πτώση της δικτατορίας έχει εξαντλήσει τη δυναμική και το ρόλο του. Είναι όμως επίσης αλήθεια  πως όλα αυτά τα χρόνια στη χώρα έγιναν βαθιές αλλαγές. Την ίδια στιγμή όμως όλες οι θετικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν κινδυνεύουν να καταρρεύσουν, γιατί όλα αυτά τα κτίσαμε πάνω στην άμμο ενός κρατικοδίαιτου και παρασιτικού οικονομικού μοντέλου και ενός πολιτικού συστήματος που αναπαράγονταν μέσα σε συνθήκες λαϊκισμού και κυριαρχίας των πελατειακών σχέσεων. Αν είχαμε ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα και συνδικαλιστικό κίνημα, τότε θα είχαμε αποφύγει πολλές αρνητικές πλευρές του σημερινού μας παραγωγικού μοντέλου και της δημοσιονομικής κρίσης. Δεν έγιναν μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η απασχόληση, ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους και ο έλεγχος των μονοπωλίων/ολιγοπωλίων και των τιμών, η απελευθέρωση των επαγγελμάτων, το κοινωνικό κράτος και η δικαιοσύνη.

Σήμερα αν δεν θέλουμε να χάσουμε τα πάντα, χρειάζεται να προχωρήσουμε όχι σε μισές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, αλλά σε ολοκληρωμένες και ριζικές ανατροπές του παραγωγικού μας μοντέλου. Οι μισές λύσεις θα αναπαράγουν το συνολικό μίζερο μοντέλο, οι ριζικές κοινωνικές λύσεις θα δώσουν την πνοή που τόσο χρειάζεται η δημιουργική ελληνική κοινωνία για να ανασάνει.

Αυτή η δημιουργική κοινωνία είναι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα που σε καθημερινή βάση παράγουν τα υλικά αγαθά αυτού του τόπου, οι εξωστρεφείς αγρότες που παράγουν προϊόντα που εξάγονται σ’ όλο τον κόσμο, οι φιλότιμοι και εργατικοί δημόσιοι υπάλληλοι που δεν τους επέτρεπε ο κομματισμός και ο συντεχνιασμός να αναδειχθούν και να προσφέρουν, οι εξωστρεφείς μη κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, με  δυο λόγια εκείνη η Ελλάδα που μέχρι σήμερα ασφυκτιούσε συνθλιβόμενη στις συμπληγάδες πέτρες του συντεχνιασμού και του κομματισμού, των πελατειακών σχέσεων και της αδιαφάνειας.

Η αδυναμία του πολιτικού συστήματος αλλά και εκείνων που παρόλο που ήσαν εκτός πίεζαν για ακόμη πιο λαϊκίστικες πολιτικές μας οδήγησαν στο σημερινό σημείο. Αυτές οι πολιτικές  και οι πιέσεις οδήγησαν σε αδυναμία προώθησης εκείνων των μεταρρυθμίσεων που θα εγγυούνταν πως οι όποιες θυσίες της κοινωνίας θα οδηγούσαν σε μια αισιόδοξη προοπτική. Όλο αυτό το σύστημα διαμόρφωσης κυβερνητικών πολιτικών και αντιπολίτευσης θέτει σήμερα σε κίνδυνο τα κεκτημένα της χώρας και την θέση της στην ευρωζώνη. Τεράστιες ευθύνες έχουν και οι συντηρητικές δυνάμεις στην Ευρώπη για την αδυναμία οικοδόμησης έγκαιρων και επαρκών μηχανισμών αντιμετώπισης της κρίσης. Η Ελλάδα όμως πρέπει να αντέξει με συλλογικότητα και υπευθυνότητα μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλοι πολιτικοί συσχετισμοί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και τα αναγκαία χρηματοδοτικά εργαλεία που θα αντιμετωπίζουν την κρίση με ολοκληρωμένο τρόπο και θα δίνουν αναπτυξιακές προοπτικές. Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να βουλιάξει στον παρατεταμένο φόβο πιθανής χρεοκοπίας η εξόδου από το Ευρώ που είχε ως συνέπεια να οδηγηθούμε στην βαθιά ύφεση που βιώνει η ελληνική οικονομία.

Πρέπει να το πούμε καθαρά πως το «όχι» στην δανειακή σύμβαση ισοδυναμεί με το οριστικό τέλος κάθε ελπίδας ανάκαμψης και σημαίνει την άνευ όρων παράδοση της κοινωνίας σε νέους μαυραγορίτες, αλλά και σε εκείνους που ευθύνονται για το ελλιπές κράτος πρόνοιας και παροχής υπηρεσιών, το ασθενές κράτος δικαίου, τη διόγκωση της διαφθοράς, την απαξίωση των θεσμών. Είμαστε σίγουροι πως το «όχι» θα είναι η αρχή της εξαθλίωσης, αλλά για να γίνει το ναι  η αφετηρία της σωτηρίας, θα πρέπει πλέον  η μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη, οι ενεργοί πολίτες και η κοινωνία των πολιτών να κηρύξουν τον πόλεμο στα πελατειακά δίκτυα, τον κρατισμό και τον λαϊκισμό.

Όσο οι πολίτες δεν βλέπουν από κανέναν εκτός και εντός κυβέρνησης να παράγει προτάσεις που να μετατρέπουν το θυμό σε ιδέα, σε μεταρρυθμιστική πρόταση, τόσο θα παρασύρονται από τις σειρήνες του μίσους, της υπεραπλούστευσης και των λογικών του άσπρου- μαύρου. Η κοινωνία μπορεί να κάνει υπομονή όταν ξέρει πως υπάρχει σχέδιο, το οποίο θέτει όρια και ορίζοντα στα μέτρα. Όμως αυτό σήμερα δεν φαίνεται. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα όσο οι πολιτικοί αντιλαμβάνονται το ρόλο τους με τον σημερινό τρόπο.

Ακόμη και την κρίσιμη αυτή στιγμή, το πολιτικό σύστημα αρνείται να αναλάβει την ευθύνη και να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι στην πραγματικότητα, λέγοντας την αλήθεια στον ελληνικό λαό για τις επιλογές του αλλά και στους δανειστές μας για τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Ακόμη και τώρα οι εκφραστές του λαϊκισμού, οι οποίοι εκτείνονται οριζόντια στο πολιτικό σύστημα και οι εκφραστές νεοφιλελεύθερων λύσεων βλέπουν την μεγάλη εθνική πίεση ως ευκαιρία κομματικής ενδυνάμωσης. Την ανάγκη για εθνικό σχέδιο την αντιλαμβάνονται ως μπλόφα προς τους ξένους η ως ανέξοδες υποσχέσεις εξόδου από την κρίση χωρίς δημοσιονομική προσαρμογή. Άλλοι πάλι επιθυμούν την παραμονή μας στο Ευρώ, θέλουν το νέο δάνειο αλλά δεν λένε τι θα κάνουν για να μειώσουν τα ελλείμματα. Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι θα εκβιάσουν καλύτερα με απέλαση της τρόικας, ταυτίζοντας εσκεμμένα το αντιμνημονιακό με το δραχμολαγνικό.

Μπροστά στο πιεστικό δίλλημα που έχει ιστορικές διαστάσεις, η όποια απάντηση είναι βέβαιο ότι θα έχει ανυπολόγιστες εθνικές συνέπειες.

Υπογραμμίζουμε ότι το δικό μας ναι στη σημερινή ψηφοφορία δίνεται αναμένοντας ότι η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους μέσω του PSI θα έχει ως αποτέλεσμα την βιώσιμη διαχείριση του χρέους. Και θεωρούμε ότι στο PSI θα πρέπει να συμμετάσχει και ο επίσημος τομέας και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Παράλληλα, είναι απαραίτητο να δομηθούν άμεσα ξεκάθαρες πολιτικές και προγραμματικές θέσεις, οι οποίες θα στοιχειοθετούν μια ολοκληρωμένη πρόταση εξόδου από την κρίση. Την πρόταση της δημοκρατικής παράταξης. Μια πρόταση ανάπτυξης στη βάση της αξιοκρατίας, της αξιολόγησης της προσφοράς του καθενός, της παραγωγικότητας, της διαφάνειας και της λογοδοσίας.

Μια πρόταση, η οποία δεν θα φοβηθεί να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, να πει αλήθειες, και αναδείξει ένα προοδευτικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Εμείς θεωρούμε ως πρώτιστη αξία τη φροντίδα για τη συνεχή μείωση των ανισοτήτων σε μια κοινωνία που παράγει ή ίδια τα μέσα προς αναδιανομή. Σ’ αυτό το πλαίσιο βεβαίως γνωρίζουμε πως καμία μόνιμη αναδιανομή δεν μπορεί να υπάρξει αν αυτή δεν στηρίζεται σε μια υγιή ανάπτυξη  βασισμένη στην υγιή επιχειρηματικότητα και ανταγωνισμό.  

Κυρίως μια πολιτική πρόταση που θα αποτελέσει την αφετηρία για την μεγάλη ανατροπή στην στρεβλή λειτουργία του κομματικού συστήματος, το τέλος των πελατειακών δεσμεύσεων που έρχονται από τον παρελθόν και θα απελευθερώσει τις υγιείς προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου. Που θα πει τα πράγματα με το όνομά τους, ώστε κάθε μας πράξη να συνδέεται με τη βούληση για λύση που θα σχεδιάσει η χώρα. Εμείς οι Έλληνες πρέπει να ορίσουμε ξανά το κοινωνικό συμφέρον.

Κατηγορίες:Uncategorized

Και τώρα τι;

11 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Σε λίγες ώρες οι Βουλευτές θα κληθούν να πάρουν μια ιστορική απόφαση για το μέλλον της Πατρίδας. Η απόφαση αυτή θα είναι η πιο σημαντική στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου.

Τα τελευταία 50 χρόνια, οι λαοί των δυτικών κρατών δεν έκριναν την τύχη τους με αμείλικτα ή εκβιαστικά διλλήματα. Οι λαοί προοδεύουν με μεθοδική, καθημερινή δουλειά, με προσήλωση στο εθνικό συμφέρον, σε αρχές και αξίες, αποφεύγοντας τις απειλές, τον φόβο και τον πανικό για τις κοινωνίες τους. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

Δώρον.. άδωρον

6 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Δελεαστικό το δώρο που μας κάνουν, δε λέω. Μήπως όμως δεν θέλουν να το κάνουν τελικά?

Ηθικός κίνδυνος? Αυτό άραγε να πληρώνουμε τώρα? Ο φόβος οτι το δώρο είναι καλό αλλά δεν πρέπει επ’ ουδενί να ζηλέψουν οι υπόλοιποι (Πορτογαλία, Ιρλανδία αλλά κυρίως Ιταλία), είναι μια κάποια εξήγηση. Δεν σας τρομάζει η επιμονή στον 13-14 και κυρίως στον κατώτατο? Κάτι έχω κατά νου για αυτό θα επανέλθω. Πάντως αν ισχύουν όσα ακούγονται, έτσι η δανειακή σύμβαση δεν πρόκειται να περάσει.

Κατηγορίες:Uncategorized

Μην το χαλατε..

5 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Μην το χαλάσουμε τώρα. Είναι προφανές ότι αυτο που προσφέρεται στη χώρα είναι σημαντικό και μεγάλο, όμως κάτι μέτρα του τύπου αύξηση αντικειμενικών, αύξηση ΦΠΑ, αύξηση φόρων κτλ. Θα φέρουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Χρειάζεται μια αναπτυξιακή παράμετρος, μια έστω χαλάρωση σε ένα επίπεδο, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε ύφεση. Καταλαβαιτε επιτέλους, η επιπλέον ύφεση οδηγεί σε απόκλιση απο τους στόχους. Η ύφεση δημιουργεί ανεργία, η ανεργία έλλειμα επιπλέον στα ταμεία το οποίο το συμπληρώνει τέλος του μήνα ο κρατικός προϋπολογισμός, κι όταν δεν μπορεί οδηγεί σε μείωση συντάξεων κτλ καταδικάζοντας σε φαύλο κύκλο την οικονομία. Το προγραμμα άρα πρέπει να είναι ισορροπημένο, να μπορεί να υποστηρικτει διαφορετικά αυτο που μας δίνουν οι εταίροι (αυτο που έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση), είναι σαν να μην θέλουν να το δώσουν. Καροτο και μαστίγιο. Όχι λοιπόν σε μέτρα που σαφέστατα οδηγούν σε ύφεση.. Ας το πούμε τώρα.

Κατηγορίες:Uncategorized

Το τελευταίο καταφύγιο

5 Φεβρουαρίου, 2012 2 Σχόλια

Την ώρα που γράφω, βρίσκεται σε εξέλιξη το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών για την τελική συμφωνία. Απ΄ότι διακινείται σώζεται εν τέλει ο 13-14ος μισθός και θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές σε σχέση με τον κατώτατο (ωριμάνσεις κτλ).

Πάρα του ότι είναι σοβαρά τα θέματα που βρίσκονται σε εκκρεμότητα, κανείς δεν λέει τι τελικά είναι αυτό που προσφέρεται στην Ελλάδα από τους εταίρους μας. Κανείς δεν μιλάει για την ταμπακιέρα. Χαρακτηριστικό το δίωρο που παρακολούθησα προχθές σε κάποιο κανάλι. Τι εθνοπροδότες, τι πουλημένους, τι εγκάθετους των ξένων δεν είπαν όσους υποστηρίζουν την συμφωνία και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μέσα στο ευρώ. Σ’ αυτό θα επανέλθω. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

Σκέψεις για τις επόμενες μέρες

31 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

 Οι επόμενες μέρες θα είναι καυτές, θα ανεβάσουν το πολιτικό   θερμόμετρο στα ύψη παρά τους παγετούς της ΕΜΥ.

 Με αφορμή την ολοκλήρωση του PSI κι όσο οδεύουμε πρός το Μάρτιο, μείζονα ζητήματα θα ανακύψουν για την τελική κατάληξη των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους μας.

Μερικά απ΄αυτά είναι: 

 1) Η έκδοση των νέων ομολόγων αν θα γίνει με βάση το  Αγγλικό ή το Ελληνικό  δίκαιο και τι πραγματικά σημαίνει αυτό.

2)Αν θα υπάρχει κάποια  μορφή στενής Επιτροπείας επί των δημοσιονομικών της χώρας, με βάση το έγγραφο που διέρρευσε από το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών. (θεωρώ ότι η σύνοδος κορυφής έληξε το σχετικό θέμα, παραμένει όμως το ζήτημα των εντυπώσεων)  

3)Η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αν θα προχωρήσει με προνομιούχες ή κοινές μετοχές. Σημασία σε αυτό θα έχει και το πόρισμα της BLACKROCK. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να δικαιολογηθεί επαρκώς η όποια επιλογή. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized